امشب نمیدانم چه بر سرم امده که خوابم نمیبرد
شاید بیخوابی من از ترس خوابهایی است که شبها میبینم
خوابم شده اشفته از هر شب
امشب که بخوابم دیوانه ام امشب
بی تو این را نوشتم باتو هستم
نمیدانم چرا این را نوشتم
که در شبهای تاریک باتو هستم
شبی هستو شبی نیستو ولی ؟
من باتو هستم <<.<<<
من در زندگی شکست خرده نخواهم شد تا زندگی برایم شیرین شود
تا بتوانم آن چیزی که در وجودم هست را بیان کنم. و برای ان دسته
که بدو ن هیچ گونه دلیلی از زندگی روزانه خود سیر شده اند زندگی
را آن گونه هست بیان کنم وبگم که انسان خود میتواند هم در زندگی
شکست خورده شود وهم پیروز وسر بلند شود و دیگران را از این
پیروزی شریک کند. زندگی شیرین است مگر خود انسان زندگی را
برای خود واطرافیان تلخ کند ؟؟؟؟؟...................
من
من کیستم
ایا منی وجود دارد
ایا من ما خواهد شد
ایا منو تو ما میشویم
ایا این اتفاق خاهد افتاد
من در فکرم
ایا عشق باید این چنین باشد
ایاعشق فقت برای سکس است
ایا عشق باید در وجود انسان باشد
ایا عشق از عقل سر چشمه میگیرد
ایا عشق ازدل انسان به وجود میاید
ایا عشق از زات انسان سرچشمه میگیرد
( عشق {ع ش ق } از چیست)
دل گرفته شدم از دست زمانه
دل شده قافل از دست این زمانه
مهرم رازم باش در این زمانه
یک لحضه قافل نباش از این زمانه
خیلی نامردی دیدم ازاین زمانه
مهرم رازم باش در این زمانه
آخرش شکست بی مروت زمانه
خداوندا من قهرم از این زمانه
عشق؟؟؟؟
مهرم راز ؟؟
دیده گریانخواهم شد "
همچو مرغی در قفس:
مهربان در آغوش خود:
دیده ها گریان شده ؟
چرا ؟؟؟؟
مرا خواهی دید "
چگونه خواهی دید؟
در خواب یا که زندان ؟
((( نه آن زندان )))
شبی دل تنگ
شبی با تو بودن
شبی را که با تو بیدارم
نمیخواهم ببینم خاب
به تو گویم که دوست دارم
از قفس ازاد شدم
چگونه
؟؟؟؟؟؟؟
امیدم را از که پرسیدم
چرا از او پرسیدم
پس از که خواهم پرسید
دگر از او نخواهم پرسید
از دل میخاهم
چون دل تورا میخواهد
از تو خواهم پرسید
عشق را با رنگ پاییز رنگ زرد و خون نویسم
مشق را با رنگ لیلی رنگ مجنون مینویسم
زندگی را با نگاه زرد پاییز
سرد و تنها زیر بارون مینویسم
مرگ را هنگام شب وقت سیاهی
مثل سرمای زمستون مینویسم
یاد لیلی میکنم وقت جدایی
مثل آبی اشک مجنون مینویسم
خداوندا تویی یارب پناهم
خداوندا تویی راز نهانم
خداوندا تویی چاره سازم
خداوندا تویی عشق نیازم
خدوندا تورا من می پرستم
خداوندا تویی عالم پرستم
خداوندا تویی درمان دردم
خداوندا تویی شفا بخش قلبم
خداوندا تویی اول و آخر پرستم
شبی سرد است
شبی پر از درد است
شبی که همچو درمانی ندارد
شبی که همجومرغی من
پریدم
بدیدم اشک زرخسارت
بریدم
من امدم از شبهای بیصدا
تابگیرم بیصدا او را
ولی حیف
روز روشن امد و بیصدایی
از بین رفت
چرا؟؟؟
یاد باد شبهای بیداری بیادت بودم و تو رو دوست میداشتم
با یادت پلک روی هم می گذاشتم
با یادت می گریستم
با ندای لالاییت بر خواب تسلیم می شدم
نویسنده :هادی بیاتی
